Suyun başkenti Venedik

Edebiyatın derin sularına mı açılmak istiyorsunuz? Doğru yerdesiniz. Birçok yazarın ilham kaynağı olmuş bir şehirdeyiz. Sanatla büyülenmek mi istiyorsunuz? Şehrin mimarisi, sanatın bin bir hali sizi bekliyor. Kendinize dönmek, kendinizi dinlemek mi istiyorsunuz? Suyun başkenti Venedik huzuru müjdeliyor. Her mevsimin şehrinin size söyleyecek çok şeyi var.

Venedik’e daha önce defalarca gittim, trenle, uçakla aktarmalı olarak, Avrupa şehirlerinden geçerek. THY’nin direkt uçuşuyla gittim bu sefer. 

Thomas Mann, Venedik’te Ölüm başucu kitabımdı yolculuğum boyunca. 

20. yüzyılın en büyük Alman romancısı Thomas Mann’ın yazarlık yaşamında, Buddenbrooklar, Büyülü Dağ ve Doktor Faustus gibi büyük romanların yanı sıra Venedik’te Ölüm’ün de benzersiz bir yeri var bilindiği gibi. 1929’da Nobel Edebiyat Ödülü’ne değer görülen Mann, I. Dünya Savaşı’nın hemen öncesinde yayınlanan Venedik’te Ölüm adlı bu uzun öyküsünde, 'sanatçının trajik çıkmazı'nı işler: Yorucu bir çalışmanın ardından gerilimlerinden kurtulmak için Venedik’e giden ünlü yazar Aschenbach, genç Polonyalı Tadzio’nun olağanüstü güzelliği karşısında büyülenir. 

Salgın hastalık kenti sarınca da, tutkularına yenilerek ölüm isteğine teslim olur. Aşk ve ölüm simgeleri, Mann’ın yazarlık yaşamında bir dönemi kapayan bu yapıtın derin duyarlılığının temel öğelerini oluşturur. Güzellik, belki de sanat, yaşamı yok edici bir işlev yüklenir. Behçet Necatigil çevirisiyle okumak ayrı bir zevkti. 

Kısa bir kitap olmasına rağmen, müthiş derinlikli bir öykü bu. Venedik’te de bu duyguyu yaşıyorsunuz. Müthiş derinlikli bir şehirdeyiz. Bir romanın rehberliğinde bir şehri yaşamak mı ne mutluluk! 

Bazı geziler vardır, her şey çok doğru başlar ve doğru devam eder. Yazın Venedik farklı bir deneyimdi, böyle bir anıydı benim için.  

Kanallar, daracık sokaklar, köprülerle bir mimari harikası Venedik. Her yanda keşfedilecek bir hazine gizli, yalnızca kahvenizi yudumlayarak basit bir cafede otursanız bile, şehir size sırlarını fısıldıyor. 

Mutlu bir şehir Venedik… Güvercinler mutluydu, insanlar mutluydu, turistler mutluydu. Venedik kışın ne kadar hüzünlüyse, yazın da bir o kadar mutlu ve çiçek açan bir yer. 

Gondollarla gezenleri izlemek bir film sahnesinde hissettirdi beni. Günün batışı da çok farklı. Biraz kendini dinlemek, biraz hayatı dinlemek için ideal durak. 

San Clemente Palace Kempinski Venice’de kaldım. Müthiş bir dekorasyonla karşı karşıyaydım otelde. İtalyan mermeri hakim mimaride. Genelde çiftlerin geldiği bir otel burası. Ben yalnız gitmeyi tercih ettim. Dediğim gibi, eğer kendinizi dinlemekse amacınız, biraz kendinizle baş başa kalmaksa Venedik sizin sevgiliniz olacak kaldığınız süre boyunca. 

Venedik’i sevmek için özel bir şey yapmaya gerek yok. Kendinizi şehre kaptırmanız yeterli. Bırakın, şehir sizi sürüklesin sokaklarında, rehberlere, klişe bilgilere ihtiyacınız yok. Tek ihtiyacınız kalbinizdeki maceracı gezgin. “Güzelliği sorgularken…”Güzelliği sorgulamak için de iyi bir durak Venedik. Nasıl ki Thomas Mann aşk ve güzelliği Venedik’le sorguluyorsa, Venedik’i ziyaret edenler de her adımında aynı sorgulamaları yapıyor. 

Günlük ulaşım kartları alabilir ve şehri bu şekilde keşfedebilirsiniz. Benim için Venedik her zamankinden daha farklıydı. Tarih kokuyordu, sokakta enerji vardı. Berlin, Roma, Viyana, Amsterdam, Mardin… Büyülü şehirler listemdir bu, Venedik de bu listeye artık son ziyaretimle girdi.

İnsana yaşadığını hissettiren bir şehir burası. Turizmciler her mevsim için ideal şehir der Venedik için. Size tavsiyem turistik yerlerden kaçının, şehrin etrafını çevirmiş restaurantları tercih edin.

Suyun başkenti Venedik. Film festivalleri, edebiyat şenlikleri yapılıyor burada. En güzel kaybolma şehrinde birkaç gün, yaşamadığınız bir deneyimi sunacak size, kendinize ve şehre şans verin yeter ki.