Efsane boksör Muhammed Ali vefat etti. Cumhurbaşkanımız törene katılmak için gitti, iki gün kalmayı programlamıştı, erken döndü. Dönüşü ile ilgili farklı farklı değerlendirmeler yapıldı. Bu değerlendirmelere girmeyeceğim ama, gitmesiyle ilgili düşüncelerimi paylaşmadan edemeyeceğim.
Muhammed Ali, sadece bir boksör değil, bir hak ve özgürlük mücadelesinin simgesi haline gelmiş; dünyanın tüm mazlum ve mağdurlarının, ezilen Müslümanlarının ezenlere cevabı olmuş bir insandır.
Bu insanın vefatını müteakip, cenazesine iştirak etmek, Türkiye Cumhuriyeti’nin Cumhurbaşkanı’na yakışan bir davranış; bir görevdir. Sayın Cumhurbaşkanı da bu önemli görevi millet adına yerine getirmiştir. Türkiye Cumhuriyeti devletinin başının, hangi vesile ile bulunursa bulunsun bir yabancı ülkede, ülkemizin ve insanlarımızın vakarına uygun şekilde karşılanmasını, ağırlanmasını ve uğurlanmasını beklemek de en doğal hakkımızdır. Şayet Cumhurbaşkanımıza karşı, bunda en ufak bir kusur veya eksiklik yapılmış ise, bunu da milletimize ve şahsımıza karşı yapılmış kabul eder; verilecek her türlü tepkinin de arkasında oluruz.
Bu bakımdan Cumhurbaşkanımızın merhum Muhammed Ali’nin cenaze merasimine gitmesi son derece doğrudur, yine yapılan açıklamalar çerçevesinde erken dönme kararı alması da doğrudur. Bu konunun değişik boyutlara çekilerek tartışılmak istenmesi gereksizdir, yanlıştır, iyi niyetle bağdaşmaz.
Muhammed Ali’ye Yüce Allah’dan rahmet ve mağfiret dilerim. İslam’ın haysiyetli, kuvvetli, değerli evlatlarından birisi idi.
Türkiye’de iç politikada CHP Lideri’nin açıklamalarına yönelik eleştiriler yoğun. Hatırlarsak, parti olarak yaptıkları cezaevi ziyaretlerini anlatıyor; kimlerle nasıl görüştüklerini, kucaklaştıklarını beyan ediyordu.
Sayın CHP lideri, “PKK’lılarla da, DHKPC’lilerle de buluştuk, görüştük, ziyaret ettik…” gibisinden cümlelerle, parti olarak insan haklarına vurgu yapmak istediklerini söylemeye çalışsa da aslında ne kadar karışık bir kafa yapısı içinde olduklarını da gösteriyor. Maalesef, öteden beri böyle. CHP’nin kafası karışık. Atatürk’ün kurduğu, Cumhuriyet’in kurucu partisi mi, yoksa; uç eğilimlerin rehin aldığı bir kurum mu belli değil. Öteden beri dengeli bir siyasi yaklaşım ile partisini yeniden Atatürk çizgisine çekmeye çalıştığını düşündüğüm Sayın Kılıçdaroğlu’nun da kafası bu kadar karışık ise yazık bizim ana muhalefetimize…
İnsan haklarını savunmak, ceza ve tutuk evlerindeki şartların iyileşmesine dair sürekli olarak teyakkuzda bulunmak elbette siyasetin vazgeçilmezidir. Ancak, örneklemeniz, savcıyı şehit eden DHKPC’liler, her gün asker, polis, sivil demeden kan akıtan PKK terör örgütü üzerinden olunca, toplum elbette ki siyasetçiyi yargılayacak, bu sözlerini de yadırgayacaktır. Siyaset yapan, partisinde biririnden farklı pek çok ses olan, bu seslere yönelik bir hakimiyet tesis edemeyen, kurtuluşu kendisi de onlara uymakta bulan bir lider ile CHP’nin en samimi seçmenleri nezdinde bile yeri ne olacaktır; bunu hiç düşünüyorlar mı bilmiyorum…
Türkiye’de siyaset tıkanıyor. Çözüm üretmekten uzaklaşıyor. Mantıklı ve makul olanı maalesef yakalayamıyor.
Ramazanın bireysel hayatlarımıza getirdiği bu ağır çekimin yavaşlamanın siyasi tansiyonu düşürmeye de vesile olmasını temenni ederim. Bayrama kadar, tansiyon düşer ise, bayram havasıyla birlikte inşallah Türkiye daha iyi bir iklimde yoluna devam eder…
PROF. DR. ZAKİR AVŞAR